UIEN-LIEFDE

 

Download dit verhaal als PDF-bestand door op de afbeelding te klikken
Zo kun je het lezen waar en wanneer je wilt, met of zonder WiFi.
Of lees hieronder meteen lekker verder

 


 

Altijd heeft Loes lange nagels gehad. Voor haar werk heeft ze het moeten afknippen, maar omdat ze een week geleden ontslag heeft genomen, heeft ze het sindsdien weer laten groeien. Ze is er dol op. Het maakt een vrouw, een vrouw.
Loes was uien aan het snijden; een beetje huilen moest ze, zoals altijd. Haar oma was op visite. Daar maakte ze eten voor. Net toen oma naar haar toe kwam gewaggeld om te kijken hoe het ervoor stond, raakte Loes afgeleid en sneed een stukje van haar nagel af.
‘Nee, niet weer!’ baalde ze. ‘Ik heb er zo hard voor gespaard.’ Oma observeerde de situatie, maar begreep het niet.
‘Wat is er, lieverd?’ vroeg ze op een rustige toon.
‘Hier,’ ze hield haar stukje nagel hoog. ‘Allemaal door dit stomme mes!’
‘Het had ook je vinger kunnen zijn. Wees blij.’
‘Ja, maar nu moet ik álles weer afknippen, want ik kan er niet tegen dat het nu ongelijk is.’
Oma zuchtte en liep weg. Zwaar leven, dacht ze. In mijn tijd klaagden we niet om zulke kleine dingen. Toen was er oorlog.

 

 

Oma kwam na een maand of twee weer op bezoek. Loes stroopte haar mouwen op. Ze hield van koken, vooral voor andere mensen. Ze wist hoe oma van haar eten kon genieten. Daar kon zij weer van genieten. Wel voelde ze altijd een bepaalde druk, want het eten moest en zou lekker smaken, omdat ze het niet alleen voor zichzelf maakte.
Terwijl ze aan het snijden was, kwam oma weer langs om wat water te halen. Ze vulde haar glas en liep weer terug naar de woonkamer. Nog voordat ze op haar stoel kon ploffen, hoorde ze luid gekerm vanuit de keuken. Voor zover ze het nog kon, snelde ze erheen. Het was Loes. Met een bebloede vinger. Getreurd hield ze het onder de lauwe kraan. Oma schudde haar hoofd en liep zonder na te denken naar de verbandkist.
‘Huil je nou?’ vroeg oma, terwijl ze de best diepe wond schoon depte.
‘Nee, het is de ui,’ grinnikte Loes en ze schoof de gesneden stukjes aan de kant.
‘Dat betekent dat je goeie ogen hebt, meisje.’ Loes fronste. ‘Jaha, want als je niet ‘’huilt’’, betekent dat dat je lenzen in hebt.’ Ze wees naar zichzelf. ‘Je bent gezegender dan je denkt.’ Loes keek naar de grond, want naar oma kijken maakte haar kwetsbaar. Ze hield van haar oma’s optimisme. Wat fijn dat ze er is, dacht ze.
Ze keek toe hoe ze heel ervaren het verband om haar vinger wikkelde. Tijdens de oorlog heeft ze veel gewonde soldaten moeten behandelen. Dat deden de vrouwen die nog op het thuisfront waren.
‘Oma? Even over de vorige keer dat je er was… toen het met mijn nagel gebeurde. Ik wilde dat ik het had gekoesterd.’ Oma dacht even na, maar ze was zó oud dat haar brein even niet meewerkte. Loes merkte het. ‘Nou, ik wilde dat het mijn nagel was en niet mijn vinger.’ Oma wist het weer.
‘Nou liefje, koester vandaag ook maar gewoon. Als ik er niet was, dan had niemand anders je zo kunnen helpen als ik. Je had alleen kunnen zijn.’ Loes glimlachte. Dat had ze inderdaad niet mee willen maken.
‘Bedankt…’

 

 


 

De levensles:

Die is vrij duidelijk.
Het wordt letterlijk door oma in het verhaal gezegd:
dat het altijd erger had kunnen zijn.
Altijd.

Een andere levensles die je eruit kunt halen is dat Loes geen druk hoeft te voelen tijdens het koken. Daardoor kan het mis gaan, zoals het snijden in je vinger. Heb geen haast, voel geen druk en blijf rustig. Mensen wachten wel.